Γιώργος Μαζωνάκης: Τι συνέβη έξω από το σπίτι του στην Βούλα 20 ημέρες μετά τον θάνατό του – Φωτογραφίες
Γιώργος Μαζωνάκης: Τι συνέβη έξω από το σπίτι του στην Βούλα 20 ημέρες μετά τον θάνατό του - Φωτογραφίες
Το σπίτι του Γιώργου Μαζωνάκη στη Βούλα δεν μένει ποτέ μόνο του! Λουλούδια, γράμματα και άνθρωποι που ακόμη δεν μπορούν να πουν «αντίο», παγωμένη σιωπή και αμηχανία.
Η μυρωδιά των λουλουδιών τρυπάει την μύτη του περαστικού, με το που πλησιάζει στην αρχή του μικρού και “βουβού στενού”.
Δεν γνωριζόμαστε με κανέναν, όμως- τι παράξενη η ανθρώπινη ψυχοσύνθεση! – όλοι όσοι έχουμε έρθει εδώ μας ενώνει κάτι, ο πόνος, η αγάπη και ο σεβασμός για αυτόν τον ωραίο τύπο από την Νίκαια που μπήκε και βγήκε από την ζωή μας και την ρήμαξε… Κυριακή βράδυ, σούρουπο στη Βούλα… Το youweekly.gr βρέθηκε στο σπίτι του Μαζωνάκη.
Γράμματα, σημειώματα με αφιερώσεις «σε αγαπώ» και πολλές ανθοδέσμες με λουλούδια, που από το πρωί μέχρι το απόγευμα σχηματίζουν βουνό μπροστά στην πόρτα του, σα τα “βουνά” από γαρύφαλλα που τον σκέπαζαν στην πίστα. “Κάθε μέρα καθαρίζουμε τα λουλούδια και κάθε μέρα γεμίζει η είσοδος” μας λένε οι γείτονές του, η “προσέλευση του κόσμου είναι απίστευτη, δεν το περιμέναμε” συμπληρώνουν… Το σφραγισμένο από την αστυνομία διώροφο σπίτι του Μαζωνάκη, στα πλαίσια της έρευνας, που η είσοδος απαγορεύεται ακόμα και στους οικείους του που θέλουν να πάρουν προσωπικά του αντικείμενα, το βράδυ της Κυριακής, όπως και κάθε βράδυ, μόλις σουρουπώνει, φωτίζεται σα να έχει γιορτή και ας έχει βαρύ πένθος. Στο μικρό στενάκι της Βούλας ακόμα και σήμερα, 20 μέρες μετά τον θάνατο του Μαζωνάκη, την πόρτα της εισόδου φράζουν ανθοδέσμες. Από τις 9/9 που εκείνος “έφυγε” δεν έχει μείνει ποτέ μόνος…
Τι είδαμε έξω από το σπίτι του στην Βούλα
Περισσότερα από 50 άτομα ήταν απέξω όταν φτάσαμε, κάποιους τους είδαμε να κλαίνε, κάποιοι άλλοι άφηναν στα βουβά ένα γράμμα, παλιά εξώφυλλα περιοδικών που πόζαρε εκείνος γελαστός, με αφιερώσεις, σημειώματα που γράφουν «σε αγαπώ»…
Ούτε στα πιο τρελά του όνειρα ο Μαζωνάκης δεν θα μπορούσε να διανοηθεί την ατέλειωτη λατρεία του κόσμου που θρηνεί και δεν ξεχνάει τις “μικρές ώρες” που έχει ζήσει μαζί του. Το πιο οξύμωρο από όλα, το σπίτι δεν μοιάζει έρημο, με τα φώτα ανοιχτά σε όλη την περίμετρο, μοιάζει να έχει ζωή.
Στο μικρό αδιέξοδο στενάκι της Βούλας, το σπίτι του Μαζωνάκη με τους αναρριχώμενους κισσούς να καλύπτουν τον κήπο και το εσωτερικό του από τα αδιάκριτα βλέμματα, δεν μένει ποτέ έρημο. Και όσο μέναμε εκεί, δεν σταματούσε να φτάνει κόσμος από παντού, από όλες τις γειτονιές της Αθήνας, από τα βόρεια, από τα νότια, από το κέντρο. Τους ρωτήσαμε και μας είπαν: “ήρθαμε να του αφήσαμε ένα λουλούδι γιατί τον αγαπούσαμε πολύ για να τον συντροφεύει εκεί ψηλά”…Δεν χρειαζόντουσαν πολλά λόγια… Δεκαεννιά ημέρες έχουν περάσει από τον θάνατό του. Δεκαεννιά ημέρες κι εκείνος δεν έχει πάψει να δέχεται κόσμο. Λουλούδια, ανθοδέσμες, γράμματα, μικρά δώρα, σημειώματα. Κάθε ένα και μια διαφορετική ιστορία. Κάθε ένα και ένας άνθρωπος που αισθάνθηκε την ανάγκη να έρθει μέχρι εδώ.
Άλλοι στέκονταν για λίγο απέναντι από την πόρτα. Άλλοι άφηναν λουλούδια και έφευγαν αμέσως. Κάποιοι δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους. Υπήρχαν όμως και εκείνοι που έμεναν σιωπηλοί για αρκετή ώρα, κοιτάζοντας απλώς το σπίτι. Σαν να περίμεναν κάτι. Σαν να περίμεναν, έστω για μια στιγμή, να ανοίξει η πόρτα. Ανάμεσα στα λουλούδια, τα χειρόγραφα σημειώματα τραβούν το βλέμμα. Λίγες λέξεις, γραμμένες βιαστικά ή με προσοχή. Ένα «σε αγαπώ», ένα «καλό ταξίδι», μια αφιέρωση, ένα τελευταίο μήνυμα σε έναν άνθρωπο που πλέον δεν μπορεί να το διαβάσει. Κι όμως, όλοι συνεχίζουν να γράφουν “στο παιδί της νύχτας” ενώ αυτό ταξιδεύει ψηλά.
20 μέρες μετά τον θάνατό του
Παράξενη η ενέργεια που εκπέμπει πάνω σου το φωτισμένο σπίτι, σα να περιμένει ένας οικοδεσπότης τους καλεσμένους του για μια γιορτή που δεν θα γίνει ποτέ. Και αυτό το ξέρουν όλοι όσοι στέκονται απέναντι από αυτή την πόρτα. Το ξέρουν οι άνθρωποι της γειτονιάς. Το δρομάκι που κάποτε ήταν ένας ήσυχος, ιδιωτικός χώρος για τον Γιώργο Μαζωνάκη, που λίγοι το γνώριζαν, σήμερα έχει γίνει σημείο αναφοράς για ανθρώπους που έρχονται να τον αποχαιρετήσουν. Ρωτάς έναν κάτοικο πού είναι το σπίτι του και σου το δείχνει αμέσως, σου δίνει την κατεύθυνση χωρίς να έχει απορίες. «Εδώ είναι» λέει χωρίς δεύτερη σκέψη, ξέρει τον λόγο που πας. Και μετά η κουβέντα πηγαίνει μόνη της στον Γιώργο.
Οι γείτονες μιλούν για έναν άνθρωπο που τους χαιρετούσε. Για έναν άνθρωπο που τους έλεγε καλημέρα όταν τους συναντούσε. Για τον Γιώργο της καθημερινότητας, εκείνον που ξυπνούσε νωρίς και έβγαινε για τρέξιμο, πήγαινε στην θάλασσα με την Αρίθα του, κυκλοφορούσε στη γειτονιά και είχε δημιουργήσει τις δικές του μικρές, καθημερινές σχέσεις με τους ανθρώπους γύρω του.
«Τον αγαπούσαμε όλοι εδώ», είναι αυτό που καταλαβαίνεις ακούγοντας τους ανθρώπους της περιοχής που αφηγούνται ο καθένας από αυτούς μικρές ιστορίες σα να θέλουν να εκφράσουν την στενή τους σχέση που δεν χάθηκε ποτέ. Και τώρα, εκεί που κάποτε υπήρχε η καθημερινότητα, υπάρχει η απουσία, μια κλειστή πόρτα. Και μπροστά της ένας κόσμος που αρνείται να την αφήσει άδεια. Ένας άνθρωπος αφήνει μια ανθοδέσμη.
Μια γυναίκα σκύβει και τακτοποιεί ένα σημείωμα ανάμεσα στα λουλούδια. Κάποιος άλλος στέκεται λίγα μέτρα πιο πέρα και κοιτάζει. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Η ατμόσφαιρα τα λέει όλα. Δεκαεννιά ημέρες μετά τον θάνατό του, ο Γιώργος Μαζωνάκης εξακολουθεί να έχει κόσμο έξω από το σπίτι που εκείνος αγάπησε και έζησε όμορφες αλλά και δύσκολες στιγμές τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Και κάπως έτσι, κάθε βράδυ, η πόρτα αυτού του σπιτιού γεμίζει ξανά, με λουλούδια και με γράμματα, με δάκρυα. Με ανθρώπους που φεύγουν, αλλά γυρίζουν για λίγο το κεφάλι πριν χαθούν στο σκοτάδι. Γιατί, όσο κι αν περνούν οι ημέρες, η αγάπη του κόσμου δεν ελαττώνεται, γιγαντώνεται, υπάρχουν άνθρωποι που ακόμη δεν είναι έτοιμοι να δεχτούν το φευγιό του Γιώργου. Και ίσως γι’ αυτό το σπίτι στη Βούλα να μην έμεινε ποτέ πραγματικά μόνο του. Γιατί έξω από την πόρτα του, κάθε λουλούδι είναι κι ένας άνθρωπος που ήρθε να του πει αντίο. Και κάθε «σ’ αγαπώ» είναι μια προσπάθεια να κρατήσει για λίγο ακόμη ζωντανό έναν άνθρωπο που δεν βρίσκεται πια εκεί.
Υπόθεση Μαζωνάκη: Οι δύο άγνωστες συνομιλίες πριν από τον θάνατό του – «Έχει φύγει με το ΕΚΑΒ, του έπεσε η πίεση»
Δύο συνομιλίες που δεν έχουν μέχρι σήμερα δει το φως της δημοσιότητας έρχονται να προστεθούν στα στοιχεία που εξετάζονται γύρω από την υπόθεση του Γιώργου
Μόλις έγινε γνωστό τι συνέβη με τον Καρβέλα: Έλειπε από τη συναυλία της Βίσση – Τον αναζητούσε μπροστά σε 90.000 θεατές
Η μεγάλη συναυλία της Άννας Βίσση στο ΟΑΚΑ αποτέλεσε μία από τις σημαντικότερες στιγμές της μακρόχρονης καριέρας της Ελληνίδας σταρ. Χιλιάδες θαυμαστές κατ
Ανακοίνωση της ΠΟΕΔΗΝ για τον Γιώργο Μαζωνάκη: «Έφτασε νεκρός με 145 ευρώ στην τσέπη του» – Που πήγε το υπόλοιπο ποσό πληρωμής
Νέα ερωτήματα για το οικονομικό σκέλος της υπόθεσης της Καρνεάδου – Τι καταγράφηκε κατά την παραλαβή του τραγουδιστή στο «Ελπίς» και τι ζητείται να ερευνηθεί για ενδεχόμενη προηγούμενη καταβολή…
Μαζωνάκης: «Έφτασε στο νοσοκομείο νεκρός και στην τσέπη του είχε μόνο..» Αποκάλυψη σoκ από Γιαννάκο – Πόσα xpήματα είχε στη τσέπη του
Μαζωνάκης: «Έφτασε στο νοσοκομείο νεκρός και στην τσέπη του είχε μόνο..» Αποκάλυψη σoκ από Γιαννάκο – Πόσα xpήματα είχε στη τσέπη του
ΣΟΚ και ανατριχίλα: Ο Γιώργος Μαζωνάκης τραγουδά το «Τρένο» και καταρρέει πάνω στη σκηνή – Δείτε τι είχε συμβεί τότε
Η χθεσινή μεγάλη συναυλία της Άννας Βίσση στο ΟΑΚΑ και η συγκινητική αφιέρωση της τραγουδίστριας στον Γιώργο Μαζωνάκη έφεραν ξανά στο προσκήνιο μια ιδιαίτε
Ακολούθησε το Postnow.gr στο Facebook για όλες τις τελευταίες ειδήσεις
